Mevrouw Mbayo: genoeg aan man en kinderen
“Toen ik mijn man leerde kennen, had ik nooit gedacht dat mijn leven zo zou veranderen. Ik wou eigenlijk eerst niet vertrekken. We gingen naar Turkije en dat is een moslimland. Wij zijn protestants en er waren geen kerken. Maar wat doe je? Je volgt je man. Zo gaat dat bij ons in Afrika. Daar willen ze dat je naar Europa vertrekt. In Turkije had ik het heel moeilijk, maar van België hield ik meteen, ook al staan Congo en België, wat levenswijze betreft, mijlenver van elkaar. En ook al kwamen we in het 'verkeerde' deel terecht, waar ze Nederlands praten. De taal is nog een belemmering. Maar ik startte onlangs met lessen Nederlands. In heb tijdens die vijfjaar in Turkije goed Turks leren praten. En dat is even moeilijk als Nederlands, dus dat moet wel lukken.”
“De taal leren is voor mij heel belangrijk want ik wil gaan studeren. Dat heb ik moeten opgeven toen ik mijn land verliet. Ik was negentien, te jong eigenlijk. Ik wou naar de universiteit, dat kon dus niet meer. Nu ben ik vastbesloten om verpleegster te worden. Ik wil mijn leven na het voetbal al voorbereiden. Studeren zal misschien niet gemakkelijk zijn, omdat ik twee kinderen heb, maar ik krijg het wel geregeld.”
“Nu heb ik hier niets te doen, buiten de kinderen. Toch verveel ik me niet. Ik ben constant met hen bezig. En als zij naar school zijn, ga ik wel eens shoppen met mijn man. Ik ken hier niemand, maar dat vind ik geen probleem. Ik heb dat niet nodig, ik heb mijn man en mijn kinderen. Ik blijf toch thuis. Ik ga zelfs niet naar de matchen want ik heb niemand om op mijn kindjes te letten.”
“Je kan misschien denken dat ik een saai leven heb, maar zo zie ik dat niet. Ik ben niet zo veeleisend. Ik ondervind dan ook geen enkele moeilijkheid om me aan te passen. De mensen zijn hier ook allemaal heel vriendelijk. En Lokeren is een rustige plek om te wonen, zeker als je, zoals ik, van Kinshasa komt. Alles is hier discreet. Heimwee heb ik niet. Mijn ouders en familie wonen ondertussen trouwens in Frankrijk, dus om de twee maanden zie ik hen. En ik bel veel.” 'Ze heeft een probleem', roept haar man van op de achtergrond. “Ja, ik ben constant aan het bellen en aan het internetten. Geen tijd dus om me te vervelen. Met dank ook aan de kinderen. Zonder hen zou mijn leven hier wel veel moeilijker zijn.”
(Bron: HLN)





